Είναι φανερό από την τελευταία παρουσία του πρωθυπουργού στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ ότι στη μακρά πολιτική περίοδο που ξεκινά και θα καταλήξει στις κάλπες, άσχετα με τον ακριβή χρόνο των εκλογών, θα ακολουθήσει έναν πολύ συγκεκριμένο μανιχαϊσμό. Τη σύγκρουση των εκφραστών των ελίτ της εξουσίας, πολιτικής, οικονομικής, κοινωνικής, με τους εκφραστές του λαού. Η πολωτική αντίληψη αυτή για την πραγματικότητα είναι πολύ φιλική για την Αριστερά. Λύνει, μάλιστα, και ένα πρόβλημα ταυτότητας που πλέον έχουν και οι δύο συνιστώσες της κυβέρνησης. Την υπέρβαση εκ των συνθηκών και εντός ολίγου και τυπικά με το τέλος των μνημονίων της διάκρισης και της σύγκρουσης μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων. Μια σύγκρουση που καθόρισε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από το 2011-2012 και μετά. 

Αλλά η πραγματικότητα που καθορίζει την Ελλάδα δεν επιτρέπει μια τέτοια αντίθεση. Γιατίμ ύστερα από τα πολύχρονα μνημόνια και την απολύτως αποτυχημένη και αντιπαραγωγική στρατηγική που αυτά προώθησαν, η χώρα στην έξοδο δεν θα έχει να επιδείξει ούτε ελίτ ούτε και συγκρότηση λαού. Η ύπαρξη προβεβλημένων προσώπων ή ομάδων σε κάθε τύπου εξουσία ή στη διακυβέρνηση δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ελίτ. Από την άλλη πλευρά, το πλήθος των πληβείων που αφήνει πίσω της η χρεοκοπία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί λαός με την έννοια της εθνικής αποφασιστικότητας και του κλίματος αυτοπεποίθησης μιας συγκροτημένης κοινωνίας. Ελάχιστες δομές διατηρούν την αξιοπρέπεια και την επιρροή τους, όπως η Εκκλησία, οι Ενοπλες Δυνάμεις, η Αστυνομία. Από την άλλη πλευρά, σε βαθιά κρίση αξιοπιστίας αλλά και δυνατότητας να οδηγήσουν τη χώρα σε ένα ιστορικό «new deal» μιας επόμενης εποχής είναι οι πολιτικοί, τα μίντια, οι διανοούμενοι, οι τραπεζίτες, οι επιχειρηματικοί παράγοντες.

Η Ελλάδα στην έξοδο από τα μνημόνια δεν θα είναι απλώς μια υπερχρεωμένη χώρα, χωρίς μοντέλο αναδιάταξης. Θα είναι μια χώρα με σπασμένη τη «σπονδυλική στήλη». Αυτή που συνίστατο στους μικρομεσαίους, τους ελευθέρους επαγγελματίες και κυρίως τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Η Ελλάδα αυτή των 360 ευρώ θα συνεχίσει να ομνύει σε ένα εθνικό θαύμα, μέσα από μια κυβέρνηση των ικανών. Μια εθνική ελίτ.