Ο καπιταλισμός δέχεται επίθεση λοιπόν! Τώρα, η έρευνα της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) αποκάλυψε νέα offshore secrets με την ετικέτα «Paradise Papers». Πρόκειται για έναν θησαυρό δεδομένων με αριθμούς φοροφυγάδων που είναι τρομακτικοί: 13.400.000 ντοκουμέντα έγιναν αντικείμενο επεξεργασίας από 400 δημοσιογράφους επί μήνες έως ότου δημοσιοποιηθούν. Πρόσφατες είναι ακόμη οι αποκαλύψεις των Panama Papers και των LuxLeaks από την ICIJ. Αποδεικνύοντας για ακόμα μία φορά ότι όποιος είναι πλούσιος και δεν θέλει να μοιραστεί τον πλούτο του δεν χρειάζεται να παρανομήσει, αφού οι νόμοι έχουν φτιαχτεί γι’ αυτόν. Ετσι, φόρους πληρώνουν τελικά μόνον οι βλάκες και οι φτωχοί. 

Πάντως, είναι ευτύχημα το γεγονός ότι υπάρχει τέτοιου είδους δημοσιογραφία, που αποκαλύπτει τον κόσμο των πλουσίων, στον οποίο οι άνθρωποι είναι μεν φτωχοί σε ήθος, αίσθημα αλληλεγγύης και συναίσθηση καθήκοντος, αλλά πάρα πολύ πλούσιοι σε χρήμα και εξουσία, ενώ συγκριτικά με τον κόσμο αυτόν η ζωή των άλλων είναι μια πραγματική κόλαση. Οι αποκαλύψεις για τα Paradise Papers δημοσιεύονται σε 95 μίντια σε όλον τον κόσμο. Μάλιστα, σύμφωνα με τις αποκαλύψεις της γαλλικής «Le Monde», το κόστος της φοροαποφυγής των πλουσίων στοιχίζει 350 δισ. ευρώ ετησίως στα κράτη όλου του κόσμου και ειδικότερα στοιχίζει 120 δισ. ευρώ στην Ευρωπαϊκή Ενωση.

Να επισημανθεί ότι οι «φορολογικοί παράδεισοι» δεν ζουν πλέον από τη διαχείριση ύποπτων ιδιωτικών περιουσιών που θέλουν να ξεφύγουν από τις Αρχές, αλλά από διεθνείς εταιρείες που χρειάζονται δικαιοδοσία στο φορολογικό πεδίο. Η πηγή των διαρροών των Paradise Papers είναι η νομική εταιρεία Αppleby, με έδρα τις Βερμούδες, ο κολοσσός που ηγείται των offshore εταιρειών: 100.000.000 δολάρια ετήσια έσοδα, 470 εργαζόμενοι, γραφεία σχεδόν σε κάθε σημαντικό φορολογικό παράδεισο. Το αστείο, δε, από τη σκοπιά των πλουσίων τουλάχιστον, είναι ότι πολλές από αυτές τις πρακτικές αυτές είναι απολύτως νόμιμες. Καθόλου παράδοξο, αφού στην προκειμένη περίπτωση το σκάνδαλο δεν είναι η παράβαση κάποιου νόμου, αλλά η ίδια η ύπαρξή του. Ακόμα και μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις δεν θα αλλάξει κάτι. Οι μηχανισμοί και ο αυτοέλεγχος δεν λειτουργούν. Το σκάνδαλο αποκαλύπτεται μεν, παραμένει δε.

Στα έγγραφα περιλαμβάνονται τουλάχιστον 130 ονόματα ελληνικού ενδιαφέροντος, τα οποία συνδέονται με offshore εταιρείες που εντοπίζονται στα αρχεία της Appleby, αλλά σκοπίμως έγινε γνωστό μόνο το όνομα της Μαρέβας Μητσοτάκη. Πριν από 18 μήνες είχαμε τα Panama Papers, τα οποία αποκάλυψε ξανά η Διεθνής Ομοσπονδία Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) με εκατοντάδες ονόματα Ελλήνων. Επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, παρατράπεζες, στελέχη μεγάλων τραπεζών, πρώην διοικητές οργανισμών και πολλοί από αυτούς που χειρίστηκαν δημόσιο χρήμα βρέθηκαν στη λίστα Παναμά. Πολλοί από αυτούς εμπεριέχονται και στη λίστα Λαγκάρντ. Εξέχουσα θέση, βεβαίως, κατέχει και ο διαβόητος δικηγόρος Σταύρος Παπασταύρου, που καταγράφεται μεταξύ των προσώπων που συνδέονται με τουλάχιστον τρεις offshore, ενώ σε μία από αυτές, στην DIMAN, συμμετέχει και ο Δημήτρης Δημητρίου, πρόεδρος της εταιρείας Ελληνικών Ακινήτων μετά το 2014, ενώ νωρίτερα εμφανίζεται ως γραμματέας της Διεύθυνσης Δημόσιας Περιουσίας του υπ. Οικ., διορισμένος από τον πρώην υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα να εποπτεύει και τις ιδιωτικοποιήσεις του Ελληνικού. Και ο γνωστός Σάμι Φάις, που ενεπλάκη στην υπόθεση της απάτης για τις μετοχές των Μακεδονικών Κλωστηρίων (ΜΑΚΛΩ) στο έγκλημα της Σοφοκλέους.

Απλώς να θυμίσω τον τραγέλαφο που σημειώθηκε στο ελληνικό Κοινοβούλιο τον Ιούνιο του 2016 στο «ύπουλο» και «βρόμικο» νομοσχέδιο της νομιμοποίησης των «πολιτικών offshore». Η τελικώς ψηφισθείσα διάταξη από 190 βουλευτές ήρθε να αλλάξει την αρχική ψηφισθείσα ρύθμιση. Υπενθυμίζεται ότι η αρχική που είχε συμπεριληφθεί στο μνημονιακό πολυνομοσχέδιο προέβλεπε τη δυνατότητα πολιτικά πρόσωπα και κρατικοί λειτουργοί - υπόχρεοι δήλωσης «πόθεν έσχες» να έχουν ή να μετέχουν σε εξωχώριες εταιρείες, με έδρα σε κράτη «συνεργάσιμα» επί θεμάτων φορολογικής πολιτικής.

Μετά τη γενική κατακραυγή που δέχθηκε, η κυβέρνηση Τσίπρα κατέθεσε τροπολογία μέσω της οποίας δίνεται περιθώριο 60 ημερών για μεταφορά περιουσιακών στοιχείων στο εσωτερικό για πρόσωπα που ενδεχομένως είχαν τέτοιες δραστηριότητες. Παράλληλα, θεσπίζεται γενική απαγόρευση για συμμετοχή-σχέση με οποιαδήποτε εταιρεία στο εξωτερικό, ακόμα και εντός ΕΕ, των ιδίων ή συγγενικών τους προσώπων. Η αρχική ρύθμιση προέβλεπε την άρση της καθολικής απαγόρευσης του νόμου που επέτρεπε υπό προϋποθέσεις, σε υπουργούς και βουλευτές να διατηρούν offshore εταιρείες. Συγκεκριμένα, το άρθρο 178 προέβλεπε πως υπουργοί, βουλευτές και άλλοι αξιωματούχοι μπορούν να μετέχουν σε εξωχώριες εταιρείες, αρκεί η έδρα τους να είναι σε «φορολογικά συνεργάσιμες» χώρες, ακόμα κι αν οι χώρες αυτές χαρακτηρίζονται από το υπουργείο Οικονομικών «φορολογικοί παράδεισοι».

 

Το διαβόητο σκάνδαλο των LuxLeaks

 

Σαρωτικές ήταν και οι αποκαλύψεις της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (ICIJ) για τις ειδικές συμφωνίες του Λουξεμβούργου -το διαβόητο σκάνδαλο των LuxLeaks- με εκατοντάδες πολυεθνικές εταιρείες, προκειμένου να αποφύγουν τη φορολόγηση στις χώρες δραστηριοποίησής τους. Το ηθικό και πολιτικό πλήγμα των LuxLeaks ήταν σφοδρό, αλλά δεν απείλησε (!) τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ. Τα LuxLeaks κατέδειξαν με τεκμήρια ό,τι ήταν ήδη γνωστό: πως δηλαδή στην καρδιά της Ευρώπης, εκεί όπου όλοι ομνύουν στον υγιή ανταγωνισμό, στη διαφάνεια, στην ισοπολιτεία και στην ισονομία, ανθούν φορολογικοί παράδεισοι, εις βάρος των εθνικών οικονομιών και της συνολικής ευρωκοινοτικής πίστης. Ο εφαρμοζόμενος φορολογικός συντελεστής του Λουξεμβούργου ήταν μόλις 0,25%!

Τα LuxLeaks αποκαλύπτουν κι άλλες πληγές: την ασύγγνωστη διαπίδυση μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού συμφέροντος. Ο ρόλος του διεθνούς λογιστικού οίκου PwC στη σύναψη 548 φορολογικών συμφωνιών για λογαριασμό 342 επιχειρήσεων, κυρίως το διάστημα 2008-2014, δηλαδή μεσούσης της κρίσης που έριξε στον δημοσιονομικό Καιάδα κράτη και λαούς, μας οδηγεί στα στελέχη που διενήργησαν αυτές τις νομότυπες πλην ανήθικες συμφωνίες.