Οι προοδευτικοί πολίτες σε δύο διαδοχικές Κυριακές έκαναν το καθήκον τους. Κατά δεκάδες χιλιάδες προσήλθαν στις κάλπες και ψήφισαν τους υποψηφίους της αρεσκείας τους. Είχαν τουλάχιστον πέντε σοβαρές επιλογές, και μάλιστα για όλα τα «πολιτικά γούστα». Ο κόσμος του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς έχρισε αδιαφιλονίκητη επικεφαλής του νέου φορέα τη Φώφη Γεννηματά. Κάπου εδώ, παρότι δεν είναι politically correct, ο ρόλος του κόσμου μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Προφανώς και θα συμμετάσχει στις διεργασίες του συνεδρίου και ακολούθως του νέου φορέα, όμως η μεγάλη ευθύνη περνάει στην κυρία Γεννηματά, αλλά και στους κ.κ. Ανδρουλάκη, Θεοδωράκη, Καμίνη, Μανιάτη κ.λπ. Σε αυτούς, κατ’ αναλογία, δόθηκε η ισχυρή εντολή να φτιάξουν τον νέο φορέα, χωρίς καμία καθυστέρηση και μικροϋπολογισμούς.

Η ώθηση που δίνουν οι 216.000 είναι σημαντική, αλλά δεν αρκεί, καθώς η διαδικασία είναι πρωτόγνωρη/σύνθετη. Ουδέποτε στη μεταπολιτευτική ιστορία του τόπου έχουν ενωθεί δύο κοινοβουλευτικά κόμματα. Το πρώτο που χρειάζεται είναι να μείνουν στην άκρη οι όποιες καχυποψίες. Φρονώ πως, από τη στιγμή που οι πάντες έχουν ξεκαθαρίσει ότι βασικός «εχθρός» στην παρούσα φάση είναι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα πράγματα καθίστανται πιο εύκολα. Φεύγει δηλαδή από τη μέση το ένα μεγάλο «αγκάθι». Το δεύτερο και κυριότερο στοιχείο είναι να επιδείξει η νέα πρόεδρος και η ηγετική ομάδα που θα την πλαισιώσει μεγαλύτερη διάθεση για στήριξη (επώδυνων) μεταρρυθμίσεων. Ο χώρος δεν έχει νόημα να ξαναγίνει μεγάλος με φρούδες υποσχέσεις. Το ακολούθησε το «μοντέλο» αυτό (και) ο ΣΥΡΙΖΑ και απαξιώθηκε  στη συνείδηση των προοδευτικών πολιτών. Του έχουν μείνει οι πελάτες και οι βολεμένοι.

Αρα έχει σημασία ο υπό διαμόρφωση φορέας να προσελκύσει και να κερδίσει τους πολίτες με τις αλήθειες που θα πει και με το ρεαλιστικό σχέδιο που θα τους προτείνει. Ως εκ τούτου, θα πρέπει ο νέος ηγετικός πυρήνας να πλαισιωθεί από πρόσωπα που έχουν μεταρρυθμιστική αύρα. Και δεν εννοώ συγκρουσιακή λογική, αλλά που δεν φοβούνται να υποστηρίξουν πράγματα που είναι κόντρα στο ρεύμα. Ζητήματα που σχετίζονται με τον ρόλο του δημόσιου τομέα, τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, το μοντέλο ανάπτυξης, το φορολογικό σύστημα. Κοινώς, να μπολιαστεί η πολιτική και κομματική εμπειρία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης με αρκετές από τις φρέσκες ιδέες που κομίζει το Ποτάμι. Το πάντρεμα αυτό σε συνδυασμό με τα πρόσωπα που θα προωθήσουν τις θέσεις είναι τα κριτήρια που θα καθορίσουν την επιτυχία του εγχειρήματος.